Daarna de beurt aan De Tango, die in de loop der tijden zoveel mutaties heeft ondergaan dat er stukken zijn gecomponeerd die de naam "tango" eigenlijk niet zouden mogen dragen, zoals "Tango" van J.Turina die als Spaanse Tango werd geannonceerd maar die dat nauwelijks is. Muzikaal eruitspringend was "La puerta del Vino" uit het tweede boek Preludes van Debussy. Geen tango, maar het ritme van de Habanera komt wel dicht in de buurt. Welgemeend applaus was er voor "Ferramente" van de Portugese componist E.Nazareth. Ook de Tango Americain van J.A.Carpenter oogstte terecht veel bijval. Was de kleinzoon van de tangocomponisten dan niet aanwezig? Die bleek in de toegift aan de beurt te komen:pp een werkje van Astor Piazolla!

Amigoe, 27 februari 2008, Iman Landheer

Tien met griffel
Afgelopen dinsdagavond gaf Patricia Verhagen- door de Curacaose Kunstkring gebracht- haar tweede pianovoordracht in La Belle Alliance, deze keer aan de klassieken gewijd. Begonnen werd met het adagio in b mineur van Mozart. Het hoge KV nummer (540) geeft aan dat Mozart dit in zijn latere levensjaren heeft geschreven en eist in al zijn schijnbare eenvoud een gerijpte voordracht, waar Patricia wat jaartjes later best aan zal voldoen. Om vlak daarna met Rachmaninoff aan te komen is toch wel even schrikken. Diens Melodie opus 3 zou wat vrijer en expressiever mogen klinken, enig rubato is hier zeker op zijn plaats, maar de hiernavolgende Polichinelle kreeg wat grilligheid betreft wat het stuk toekwam. Van de drie Mujeres espanolas van De Falla kregen wij een tweetal te horen: La senorita que baila en La allegre Sevillana. De pianiste voelt zich zeer wel thuis in deze muziek en wist ons van haar gevoel voor Spaanse muziek afdoend te overtuigen! Twee werken van Chopin luidden de pauze in. Wij kregen vervolgens te horen de Nocturne in Des majeur opus 27, vertolkt in een rustige expressiviteit, gevolgd door de mooie vierde Ballade die van de pianist vele uitersten vergt en die Patricia Verhagen met elan (en wat ruim pedaal) overwonnen werd. Zeer goed.

Na de pauze de bij vele pianisten geliefde Sonate in Es van Haydn. Hier was het alsof een andere Patricia haar plaats had ingenomen....de voorzichtige benadering van het eerste Mozart-adagio maakte hier en nu plaats voor een doorleefde vertolking, prachtig transparant en speels waar nodig, mooi expressief waar nodig. Tien met griffel!

El Amor Brujo van De Falla zijn eigenlijk balletten die hier in een pianotranscriptie werden weergegeven. Hier voelt de pianiste zich als een vis in het water. met de juiste intenties werden de diverse stukken vertolkt: de warrige dwaallichtjes van het chanson de feu follet, wat dromeriger le revenant en de angst en schrik uit de danse de la frayeur en als de klok twaalf uur slaat (Minuit) de woeste wilde vuurdans. Wie heeft alle 20 meppen van het E majeur akkoord van het slot meegeteld? Een lieflijke wals van Brahms als toegift werkte als verzachtende balsem.

Amigoe, 8 november 2007, Iman Landheer

Hallelujah roept aller bewondering af
Barok in de Fortkerk onder die naam vond gisteravond een concert plaats uitgevoerd door lokale musici en organist Euwe Zijlstra die vorige week een orgelrecital presenteerde en nu vergezeld was van een kamerkoor onder leiding van Maril Boersema en een strijkgroep met hobo en trompet.

Met een voordracht van Jiddische liederen deed bariton Avery Tracht van zich spreken. Met begeleiding van twee violen en orgel zong hij een drietal liederen waar Boi Beshalom met zijn lange coloraturen en het virtuoze Hallelujah aller bewondering afriep. Tenor Adrian Fernandes oogstte succes met het bekende I know that my redeemer liveth van Handel en het Grave uit het Stabat Mater van Pergolesi kreeg van de alt Ilse Jordan en sopraan Maril Boersema een gezonde volwassen presentatie. Van dezelfde Pergolesi een allegro moderato voor de altstem van Ilse Jordan en een geestig-puntige orgelbegeleiding van Euwe Zijlstra. Programma’s van amateur-groepen zijn zonder uitzondering onderhevig aan veranderingen, zo ook hier. In plaats van de aangekondigde orgelsolo een werk van Ludwig Krebs voor althobo en orgel, gevolgd door een tweetal trumpet volontary’s van Jeremiah Clark. Vooral de laatsten deden het in de akoestiek van de Fortkerk zeer goed. Na de pauze konden wij kennismaken met het kamerkoor Viva di Musica onder leiding van Maril Boersema. Hoorde ik voor het eerst en het bleek een bijzonder sonoor en muzikaal gezelschap te zijn en met een loepzuiver a capella gezongen Alta Trinita van een anonieme componist uit de 15e eeuw bleek het een alleraangenaamste kennismaking. Zij vormde het hoofdbestanddeel van het hierna volgende complete Gloria van Vivaldi. Geen geringe opgave voor een amateur-groep met ondersteuning van een amateur-orkestje maar zij hebben zich met volle overgave van hun taak gekweten.

Heel mooi, het Et in terra pax, stoer en krachtig het canonische Gratias agimus tibi, een ietwat moeizaam Domine Fili en een juichend slot Cum Sancto Spititu. De bomvolle kerk liet duidelijk haar waardering blijken in een langdurig welgemeend applaus, en kreeg van koor, orkest en orgel een smakelijk vertolkte Jiddische Shalom als toegift mee naar huis.

Amigoe, 26 september 2007, Iman Landheer

Leuk en niet alledaags programma stelt niet teleur

In La Belle Alliance trad dinsdagavond pianist Alan Weiss voor het voetlicht met een leuk en niet alledaags programma. De verwachtingen naar de muzieken van Daniel Abrams en Charles-Valentin Alkan voor de pauze waren daarom hoog gespannen en daarin is niemand teleurgesteld.

Begonnen met een Fantasie op Webers opera Der Freischütz van Daniel Abrams hebben wij kennisgemaakt met een zeer sensibel pianist, waarvoor geen technische moeilijkheden leken te bestaan en die een uitgebreid scala van aanslagsoorten tot zijn bezit mag rekenen en daar profiteerden de variaties van Weber ten volle van. Abrams gaat zover in zijn variaties op, dat de operathema’s er zowat in verdrinken. Veel sterker waren de hierna volgende vier door Abrams op muziek getoonzette Sonnetten van Shakespeare waar de compositorische kwaliteit van Abrams pas goed aan het licht kwam. Het woeste ‘Mine eye and heart are at mortal war’ bijvoorbeeld, en het lieflijke in nocturnevorm geschreven ‘Shall I compare thee to a summer’s day?’

En dan de grote hap voor de pauze: de sonate –hier Symphonie geheten- opus 39 van Charles-Valentin Alkan, tijdgenoot van Chopin en Liszt. Je moet een pianist met de technische kwaliteiten van Alan Weiss zijn om de terribele moeilijkheden van Alkans pianomuziek de baas te kunnen! Deze Symphonie voor piano dus. Over het algemeen zeer orchestraal gedacht, niet buitengemeen pianistisch. Ondanks het pianogeweld en talloze uitweidingen (Marche funebre) verliest Alkan de thematische lijn geen moment uit het oog (eerste deel allegro moderato). Wat Alkan Trio noemt blijkt eigenlijk een Scherzo te zijn naar de grilligheid te oordelen. Een heel fraai en lieflijk Minuetto gevolgd door de Finale Presto. Aan de veelheid slotzinnen lijkt geen einde te komen...Een buitengewone prestatie van Alan Weiss!

Na de pauze Alan Weiss als componist: een eigen bewerking van de orgelprelude en fuga in d mineur. Natuurlijk houdt Weiss van Bach, maar hij houdt nog meer van zijn piano en houdt toonvorming en balans lekker aan de romantische kant.

Als laatste werk de derde sonate in b mineur opus 53 van Chopin. Weiss laat hier en daar een nieuw pianistisch licht schijnen op dit paradepaardje van ontelbare pianisten: helder, eerlijk, zuinig met pedaalgebruik, alles vanuit een waarachtig muzikaal hart. Wat ben ik vreselijk jaloers op dat vederlicht vertolkte Scherzo. In de beetje lawaaierige Finale wist hij mooie tussenstemmetjes te ontdekken.

Niet dan na een drietal toegiften (berceuse van Chopin, een Prelude uit opus 32 van Rachmaninoff en een smeltend mooie bewerking van David Saperton van het ontroerende ‘Bess, you is my woman now’ uit Porgy and Bess van Gershwin) liet het voltallige publiek Alan Weiss node gaan.

Amigoe, 16 juni 2007, Iman Landheer:

Gitarist Marlon Titre bezielt Fortkerk

Met zijn fenomenale gitaarspel heeft de op Aruba geboren gitarist Marlon Titre gisteravond de goed bezette Fortkerk weten te bezielen. Het enthousiaste publiek liet hem na zijn gitaarrecital pas gaan na twee toegiften.

Titre begon met een drietal werken van de Spaanse componist Albeniz, uit de Suite Espagnol voor piano, bewerkt voor gitaar: Asturias,Cadiz en Serenata. Een tikkeltje routineus vertolkt wellicht, maar zijn gitaristische kwaliteiten kwamen onbarmhartig aan het licht, tezamen met een muzikale belevenis en een uitgedragen liefde voor het gitaarspel. De gereedstaande microfoon gebruikte hij gelukkig alleen om door te praten, want een mooie gitaar moet natuurlijk niet elektronisch vervormd worden. Daarom was het geluid zacht, maar alle kwaliteiten van het instrument kwamen wel volledig tot hun recht.

Na Albeniz een Elegie van Johann Kasper Metz, een hevig romantische draak van een stuk, maar Titre maakte er met een doorleefde voordracht best nog iets van. De hiernavolgende Sonate opus 77 van de Italiaanse componist Mario Castelnuovo-Tedesco behoorde tot de mooiste van de avond. De Italiaanse compositietrend spetterde er aan alle kanten af, beginnend bij een geestig en spiritueel vertolkt allegro gevolgd door een wat weemoedig andantino een teer minuetto en Spaans aandoende vonken sprongen van het vivo ed energetico af.

Na de pauze kwam Marlon Titre met twee liederen (Due Canzoni Lidie) van de nog levende componist Nuccio d’Angelo in plaats van het geprogrammeerde Sequenza van Berio. Het leek wel of het ene lied aan het andere ontleend was, beide in een moderne sfeer, en voor de gitaristische heksentoeren erin draait Marlon Titre zijn hand niet om. Veel succes boekte de Introduction et variations op een thema van Mozart door de grote Spaanse gitarist Fernando Sor. Daarna een werk wat niet geprogrammeerd stond, gevolgd door nog een werk dat niet geprogrammeerd stond, maar nu gevolgd door een geestig a-tonaal werkje van Arthur Kampela: Percussion Study nr 1.

Wel de gitaar heeft het overleefd: de bijbehorende kloppen en tikken, achter de kam spelen en alle denkbare gitaristische grapjes. Schitterend! Als slot een levendige joropo van Benito Canonico.

Terug naar boven

Amigoe 7 maart 2007, Iman Landheer:

Harmonie Quintett

Afgelopen Woensdagavond vond in de Fortkerk een optreden plaats van het Nederlandse Harmonie Quintett: een blazersensemble bestaande uit Oeds van Middelkoop, fluit; Kristin Linde, hobo; Gili Rinot, klarinet; Erwin Wieringa, hoorn en Benjamin Aghassi, fagot.

Ik kan niet zeggen dat de publieke opkomst nu bijzonder groot was, en om maar eens met een platitude te komen:de wegblijvers hebben (zwaar) ongelijk gekregen! Wij hebben hier meer blazersensembles op Curacao ontvangen, maar wat was hier nou zo bijzonder aan? Allereerst de instrumenten: copieen van barokinstrumenten. De bruine houten fluit en klarinet van Buxushout, bruine barokhobo, de natuurhoorn (zonder ventielen). De spelers:stuk voor stuk meesters op hun instrumenten, goochelaars met talloze vork- en hulpgrepen, de hoornist die naast de natuurtonen de tussenliggende tonen met z'n vuist in de beker tevoorschijn tovert...een en ander door fluitist en hoornist smakelijk gedemonstreerd en verteld.
Met het kwintet opus 88 nr. 1 van de aartsvader van het blaaskwintet: de componist Antonin Reicha, tijdgenoot van Beethoven, werd het programma geopend. De homogeniteit van het samenspel, de individuele prestaties, het schijnbare gemak waarmee dit echt niet zo eenvoudige stuk muziek werd gepresenteerd heeft op iedereen diepe indruk gemaakt. Vibrato wordt nauwelijks gebruikt bij deze instrumenten, en het komt dus aan op pijnlijk nauwkeurige intonaties en eigenschappen van het instrument zelve. En dat alles was boven alle lof verheven!

Van Joseph Mengal hierna een kwintet gebaseerd op drie vioolsonates van Mozart. Aan de ene kant wel makkelijk: hoef je zelf niks te bedenken, maar in de uitwerking moet je toch wel tonen iets van compositietechnieken af te weten, en dat wist Mengal maar al te goed. Opvallend vond ik het vrij snelle tempo van het Menuet. Het allegro van de finale één flitsend muziekfeest!

Na de pauze (wier einde door een hoornsignaal achter in de kerk werd aangekondigd) het kwintet nr.1 in Es majeur van Peter Müller. Een fris, opgewekt en smaakvol stuk muziek, en dat van een theoloog en pastoor...Vanzelfsprekend even smaakvol door het ensemble gepresenteerd.

Als slot het, wat mij betreft meest interressante, kwintet in C majeur opus 79 van August Klughardt. Het is afgelopen met de tot nu toe harmonische braafheid van de reeds gespeelde muziek. Meer gedurfde harmonieën, vrijere expressie: Klughardt heeft zich hierin duidelijk laten beinvloeden door Wagner. Heel mooi die variaties in het andante grazioso, het adagio thema van het laatste deel heel duidelijk Wagneriaans van opzet, beurtelings door ieder instrument gepresenteerd, brilliant allegro molto.

Aanstaande Zaterdagavond het tweede optreden van dit bijzondere blazersensemble. Ik ben nu al razend benieuwd naar de twee stukken van Mengal, en zeker naar het kwintet van Franz Danzi!

Foto: schoolconcerten zijn gegeven in de Emmakerk en op het Peter Stuyvesant College.

Terug naar boven

Amigoe 10 maart 2007, Iman Landheer:

Het Harmonie Quintett in de Fortkerk

Een verheugend groter aantal bezoekers dan drie dagen geleden wist afgelopen Zaterdagavond de weg naar de Fortkerk te vinden, alwaar voor de tweede maal het Harmonie Quintett optrad; het blazerskwintet dat op oude, of copieën van oude blaasinstrumenten speelt. Voor alle volledigheid zijn dat: Oeds van Middelkoop: fluit, Kristin Linde: hobo, Gili Rinot: klarinet, Erwin Wieringa:hoorn en Benjamin Aghassi: fagot.

Joseph Martin Mengal was de eerste componist van wie wij Woensdagavond reeds een blaaskwintet hebben gehoord. Hij was degeen die het aan een bestaande componist overliet om hem het muzikale materiaal aan te reiken, en met behulp daarvan zijn parafrases samen te stellen, en dat ongekend knap doet. Het eerste werk met Haydn als achtergrond, was mij onbekend. Het tweede kwintet samengesteld uit een vioolsonate van Mozart. Wederom was er weer die homogeniteit in het samenspel, die evenwichtigheid in de balans die dit ensemble zo siert. Aan de elegantie van het menuet durfde Mengal niet veel te doen, Mozart zelf wist het veel beter en Mengal heeft hier trouw de viool-pianozetting in blaaskwintet-zetting overgebracht. In de finale heeft hij zich meer vrijheden veroorloofd en het Quintett gaf er een ragfijne interpretatie van.

Na de pauze voerden alleen klarinettiste Gili Rinot, fagottist Benjamin Aghassi en hoornist Erwin Wieringa een Concert Trio van ene Bernhard Crusell. De naam Potpourri bleek juist gekozen, want af en toe was er geen touw meer aan vast te knopen. Zijn dat nu variaties of thema's met doorwerkingen....in ieder geval: de virtuositeit van de drie spelers in samenspel en solo werd danig op de proef gesteld in dit veeleisende werk.

Daarna het andante uit het kwintet nr.2 in D majeur van Wilhelm Mangold. Vermeld dient te worden dat klarinettiste Gili Rinot het manuscript uit 1833 in een bibliotheek heeft gevonden en voor het Quintett heeft uitgewerkt. Een speels en enigszins rhapsodisch werk, natuurlijk even speels en rhapsodisch door het ensemble uitgevoerd.

Als laatste een van de beroemdste blaaskwintetten uit de muzieklitteratuur: het kwintet opus 56 in g mineur van Franz Danzi, een componist waar ieder blazersensemble wel een werk op zijn repertoire heeft staan. Als geen ander berheerst Danzi de compositietechniek voor een blazersensemble inclusief gemene loopjes en passages, zoals de fluitsolo in het trio van het menuet. Geen enkele belemmering voor fluitist Oeds van Middelkoop trouwens. Het Harmonie Quintett heeft zich hiermee een daverend slotapplaus van het publiek mee op de hals gehaald en wist zich te bewegen tot een toegift: het scherzo uit het blaaskwintet van August Klughard van afgelopen Woensdagavond.

Terug naar boven

Amigoe 24 juni 2006,  Iman Landheer:

Balans in het samenspel

Het concert dat violiste Virginia Robilliard enige weken geleden had moeten afzeggen, vond afgelopen Vrijdagavond toch  plaats in La Belle Alliance, hoewel de pech zich voortzette want nu was  haar vaste pianiste verhinderd, maar  Abraham Abreu bleek een waardig vervanger, al liet hij zich wel verleiden tot wat fors pianospel. Veel verrassingen bood het programma niet, maar dat is niet belangrijk; want wat Virginie speelt is immer van zeer hoge klasse: streek, volle indringende toon, verbazingwekkende virtuositeit. Wanneer je pas een week met een nieuwe pianist als Abraham Abreu speelt is het natuurlijk even afwachten wat die met de Frühlingssonate van Van Beethoven van plan is, maar het pleit was spoedig beslist en het laatste deel, het rondo klaterde vrolijk juichend de zaal in.
Abraham Abreu liet zich vervolgens horen in een tweetal nocturnes van Chopin, en ik moet zeggen dat die voor een  beroepsclavecinist- wat hij eigenlijk is-zeer aannemelijk klonken: fraai van toon en vol begrip voor de compositie als zodanig.
Met de  zes Roemeense Volksdansen van Bartok werd het programma voor de pauze beslecht: de typische flageolettonen van Der Stampfer, de smekende tonen van de Tanz aus Butschum en  de woeste Schnell-Tanz, waar de vioolklanken helaas zowat verdronken in het pianogeweld.
Na de pauze het hoofdgerecht in de vorm van de  derde sonate voor viool en piano van Brahms. Prachtig breed gezongen adagio, maar in het presto had de pianist het helaas te druk met zijn eigen noten en moest Virginie maar zien dat ze meekwam. Maar beiden bereikten op hun manier een zeer hoge klasse van musiceren.
De bekende Polonaise opus 4  van Wieniawski is altijd een heerlijk uitsmijter. Virginie liet hier al haar virtuoze eigenschappen de vrije teugel en liet de vonken eraf vliegen. (Abreu ook)
 Het helaas niet te talrijke publiek werd nog vergast op  een beeldschoon jeugdwerkje voor viool en piano van Debussy als toegift. Zondagochtend geven zij nog een koffieconcert, waarbij het programma expres niet bekend wordt gemaakt , maar Virginie zal graag gespeelde en gehoorde vioolmuziek aankondigen.

Terug naar boven

Amigoe 26 juni 2006,  Iman Landheer:

Het concert dat beiden afgelopen Vrijdagavond in  La Belle Alliance gaven, werd op het koffieconcert van Zondagmiddag voortgezet. Programma’s uitdelen  bleek niet nodig omdat de te spelen werken door de executanten zelf werden aangekondigd. Veel meer muziekliefhebbers dan Vrijdagavond  prefereerden Robilliard-Abreu boven WK Engeland-Equador en lieten zich meevoeren met de klanken die violiste Virginia Robillard neerzette in de Chaconne voor vioolsolo van J.S.Bach waarmee het prgramma werd geopend. Met  feilloze intonatie van de moeilijke dubbelgreeptechniek wist zij  dit monumentale werk groots en krachtig neer te zetten. Zonder enige adempauze werden de diverse viariaties achterelkaar weggespeeld. Een beetje ademloos eigenlijk. Met pianist Abraham Abreu werd hierna de tweedelige Sonate in G majeur van Mozart gepresenteerd. Misschien vanwege het meerdere publiek was de balans in het samenspel veel beter dan Vrijdagavond. De piano domineerde niet meer en met alle  musiceervreugde die de twee spelers tentoonspreidden  kreeg deze aanminnige Mozartsonate  volop wat hem toekwam. Abraham Abreu liet zich vervolgens als pianosolist horen in een drietal Mazurka’s en een Nocturne van Chopin. Duidelijk is te horen hoe hij van deze muziek houdt, al laten zijn pianistische kwaliteiten ietwat te wensen over, clavecinist die hij van nature is.
Violiste Virginia Robilliard speelde hierna haar technisch hoogste troeven uit in een viertal Caprices van de legendarische Nicolo Paganini. Eigenlijk onnodig te vertellen dat zij de zaal hiermee helemaal aan haar voeten legde. Met schijnbaar verbluffend gemak werden de snelle loopjes, dubbelgrepen, flageoletten en wat een violist nog meer in huis moet hebben om deze dingen  te kunnen spelen, uitgevoerd. Omdat zij er blijkbaar maar niet genoeg van kreeg, kwam ze als laatste stuk nogeens als een volbloed zigeunerin met de Zigeunerweisen van De Sarasate. Haar viool zong hierin als nooit tevoren!
Nog een toegift ook? Vooruit, de Polonaise  van Wieniavski.

Terug naar boven

Antilliaans Dagblad 26 juni 2006, Annette Statius Muller:

Franse charme in La Belle Alliance

Met indrukwekkende overtuiging en elegante lyriek wist de violiste Virginie Robilliard haar publiek in de zaal van La Belle Alliance tijdens twee concerten vanaf de eerste inzet tot de laatste noot aan zich te binden. De in Caracas wonende française was eerder te gast op dit podium tijdens de jubileum viering van de Alliance Française in 2005 en concerteerde vrijdag en zondag op uitnodiging van de Curaçaose Kunstkring.

Robilliard moest het stellen zonder haar vaste begeleidster aan de piano die op het allerlaatste moment verhinderd was (wrang detail: de concerten waren al eerder uitgesteld om dezelfde reden) en zag zich genoodzaakt een beroep te doen op de sympathieke Venezolaanse pianist/clavecimbalist Abraham Abreu. Gezien de korte voorbereiding waren aanpassingen aan het programma onvermijdelijk. Op vrijdagavond werd geopend met de “Frühling” sonate van Beethoven. De pianist concentreerde zich helaas teveel op de robuuste kant van Beethoven en de balans tussen viool en piano had daar sterk onder te lijden in deze juist als “lieflijk” bekend staande sonate.  Dat Abreu wel degelijk in staat is om lieflijk te spelen werd duidelijk in de daaropvolgende twee nocturnes van Chopin, lievelingetjes van publiek weliswaar,  maar door Abreu prettig en zonder overdreven sentimentaliteit vertolkt. Hierna volgden voor viool en piano de zes Roemeense Dansen van Bartók waar de violiste zich vlammend op uitleefde– tijdens de finale was het nog even spannend wie van de twee als eerste de eindstreep zou bereiken maar uiteindelijk tikten ze toch nog gelijk aan.  Mocht er in eerste instantie sprake zijn geweest van een wat rommelige samenwerking tussen pianist en violiste dan werd dit na de pauze met aplomb recht gezet.  Met name in de Brahms sonate in d-klein werd Robillliard alle rust en ruimte gegund en dit had prachtig vioolspel tot resultaat.   Wieniawski’s polonaise tenslotte is niet voor de bedeesden onder de violisten omdat een feilloze techniek gekoppeld dient te worden aan een gedurfde benadering, wil er überhaupt iets van dit stuk terecht komen. Robilliard ging de uitdaging met duidelijk groot plezier en verve aan wat haar na afloop een staande ovatie van het publiek opleverde. Als toegift een bewerking van het dromerige Beau Soir van Debussy. Een mooi, en met name toepasselijk, slot.

Op zondagochtend waren de musici opnieuw te beluisteren en wel in een programma dat vooraf was aangekondigd als ‘een potpourri van graag gespeelde en gehoorde muziek’.  Wel, Robilliard opende met de Chaconne van Bach, een werk dat vaak gespeeld en maar zelden mooier gehoord wordt dan op dit concert. Een sublieme vertolking! Daarna werd plaats ingeruimd voor de vioolsonate van Mozart in G groot, een korte sonate bestaande uit twee delen. Er werd wat weinig contrast gelegd tussen deze twee delen maar de balans tussen de twee instrumenten was goed. Abreu vervolgde met een drietal mazurka’s en een nocturne van Chopin, duidelijk een componist die zijn voorkeur en bewondering geniet hetgeen te merken was aan zijn spel.

De violiste kondigde toen aan dat de duivel het toneel had betreden en wel in de vorm van vier gruwelijk moeilijke stukken van vioolvirtuoos Paganini, luchthartig ‘Capriccio’s’ (wispelturigheidjes) genaamd.  Overduidelijk bleek dat er geen aspect van de vioolliteratuur te hoog gegrepen is voor Robilliard; ze kan werkelijk alles en alles klinkt zoals het klinken moet. Het vuurwerk was nog niet afgelopen want het concert werd besloten met de bekende ‘Ziguenerweisen’ van Sarasate. Begeleid door Abreu die er zijn handen aan vol had, zweepte Virginie Robilliard deze zeer tot de verbeelding sprekende zigeunermelodiëen door de zaal voor een steeds enthousiaster publiek. Onvermoeibaar werd onder luid applaus de toegift ingezet: een herhaling van de polonaise van Wieniawski.

Amigoe 24 oktober 2005,  Iman Landheer:

Alejandro Saladin-Cote en Elizabeth Pridgen
‘Vreemde’ combinatie bij Kunstkring

Zo op het oog was het duo Alejandro Saladin-Cote (gitaar) en Elizabeth Pridgen (piano) een vreemde combinatie die de Curaçaosche Kunstkring zondagochtend voor het voetlicht bracht. Weliswaar bespelen beiden snaarinstrumenten maar de moeilijkheid schuilt in het verkrijgen van de juiste balans.
Pianiste Elizabeth Pridgen was zich dit maar al te zeer bewust, gehoord het eerste stuk van het programma, twee rondo’s van de Italiaanse achttiende eeuwse componist/gitarist Mauro Guilani. Niet al te diepgaande allervriendelijkste muziek die ons deed kennismaken met een wel op elkaar afgestemd duo, in perfecte balans van samenspel, zonder te zachte gitaar of te luide vleugel, die dan ook bewust met de klep dicht bespeeld werd. Alejandro Saladin-Cote liet zich daarna in een gitaarsolo horen in La Cathedral van de grote gitaarcomponist Agustin Barios Mangoré, een intiem werk waar wij zijn spel goed konden beluisteren. Hij is duidelijk een rasmuzikant, nog wat bescheiden in performance. In het allegro ketst er nog wel eens een snaar, maar de algehele presentatie van het stuk was van de juiste fijnzinnigheid.
Pianiste Elizabeth Pridgen liet zich vervolgens horen in de pianosonate opus 109 van Van Beethoven, een van de laatste drie pianowerken van de meester. Zeer trefzeker pianospel, een echt vrouwelijke aanpak. Echte gedrevenheid kwam pas in het derde deel aan het licht, maar wat meer ‘adem’ tussen de frases zou het stuk goed hebben gedaan. Als begeleidster was ze toch meer op haar plaats.
Dan Alejandro weer in een werk van Joaquin Turina. Een beetje voorspelbare Spaanse gitaarklanken, die Alejandro gerust wat feller mocht aanpakken. Prachtig vond ik de hierna volgende Sonatine van de Engelse componist Lennox Berkeley. Boeiend en vooral liefdevol vertolkt, mooi gevoelig en uitgevoerd lento, de dynamische tegenstellingen in het rondo zouden nog wat geaccentueerder mogen zijn.
Als laatste toonde Alejandro zich van zijn compositorische zijde met een gitaar/pianobewerking van een drietal werken van Manuel de Falla. Vooral diens bekende Rituele Vuurdans vond ik een knap staaltje arrangeurswerk, dat de originele apparatuur zoveel mogelijk intact hield.
Het talrijke publiek zag een dankbaar applaus beloond met nog een van zijn bewerkingen, Aire ardiente van de Curaçaose componist Jacobo Conrad.